มาตรฐานความประพฤติ

สิ่งที่เป็นหัวใจของวิถีชีวิตทางจิตวิญญาณ คือ การพัฒนาคุณลักษณะทางธรรมทั้งหลายที่ช่วยเหลือเราแต่ละคนในการเดินทางชั่วนิรันดร์ผ่านภพทั้งหลายของพระผู้เป็นเจ้า ในภพนี้การปลูกฝังคุณลักษณะทางธรรมทั้งหลายดังกล่าวไม่สามารถแยกออกไปได้จากการขัดเกลาอย่างต่อเนื่องแก่ความประพฤติของเรา ในลักษณะที่การกระทำทั้งหลายของเราจะส่องสะท้อนให้เห็นมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ถึงความประเสริฐและความมีศีลธรรมจรรยาที่มนุษย์ทุกคนได้รับการประสิทธิ์ประสาทมา

พระอับดุลบาฮากล่าวว่า เราต้องมานะพยายามอย่างต่อเนื่องและโดยไม่หยุดพักที่จะบรรลุผลในการพัฒนาธรรมชาติทางจิตวิญญาณภายในมนุษย์ และบากบั่นด้วยพละกำลังอย่างไม่เหน็ดเหนื่อยเพื่อที่จะนำมนุษยชาติก้าวหน้าไปสู่ความประเสริฐแห่งสถานะอันแท้จริงที่มุ่งหมายไว้ของมนุษยชาติ?

คุณลักษณะทางธรรมนั้นไม่ใช่สิ่งที่ได้มาโดยการมุ่งความสนใจไปที่ตนเองแต่เป็นสิ่งที่พัฒนาขึ้นมาในการรับใช้ต่อผู้อื่น พระบาฮาอุลลาห์ทรงลิขิตไว้ว่าเราควรเพ่งความคิดของเราไปยัง “สิ่งที่จะฟื้นฟูหัวใจและจิตวิญญาณของมนุษย์” พระองค์ทรงกล่าวต่อไปว่า “เป้าหมายนี้จะบรรลุได้ดีที่สุดโดยอาศัยการกระทำที่บริสุทธิ์และดีงาม ด้วยการใช้ชีวิตอย่างมีคุณธรรมและความประพฤติอันดีงาม” พระอับดุลบาฮาลิขิตไว้ว่า: มนุษย์จะดีเลิศเพียงใด จะมีเกียรติมากเพียงใด หากเขาจะลุกขึ้นเพื่อปฏิบัติภาระหน้าที่ของตนให้ลุล่วง เป็นสิ่งที่ชั่วร้ายและน่าตำหนิเพียงใดหากเขาปิดตาของตนไปเสียจากสวัสดิภาพของสังคมและสูญเสียชีวิตอันมีค่าของตนไปในการไล่ไขว่คว้าผลประโยชน์อันเห็นแก่ตัวและความได้เปรียบของตนเอง?

คุณลักษณะทางธรรมพัฒนาขึ้นในแม่พิมพ์แห่งความรักและความรู้ที่เพิ่มมากขึ้น อย่างสอดคล้องกับกฎแห่งสวรรค์ ในขณะที่เราปล่อยให้ความรู้เกี่ยวกับพระผู้เป็นเจ้าเพิ่มพูนขึ้นในความคิดและหัวใจของเรา คุณลักษณะต่างๆ ของธรรมชาติฝ่ายที่สูงกว่าของเราก็จะเริ่มเจริญขึ้นมา ด้วยความชัดเจนมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เราจะสังเกตเห็นได้ถึงความแตกต่างระหว่างสิ่งที่จะนำไปสู่ความสูงส่งกับสิ่งที่จะนำไปสู่ความตกต่ำ และเราจะก้าวหน้าขึ้นในความเข้าใจของเราเกี่ยวกับจักรวาล มนุษย์ สังคม และชีวิตของจิตวิญญาณ ความรักเติบโตขึ้นอย่างมีความรู้และความเข้าใจอันแท้จริงก็ชัดเจนขึ้นเพราะความรัก ภาวะสองจิตสองใจแบบผิดๆ ระหว่างหัวใจกับความคิดถูกหลีกเลี่ยงไป

เราอาจคิดถึงความพยายามในการพัฒนาคุณลักษณะทางธรรมของเราในลักษณะของการเดินไปอย่างถ่อมตนกับพระผู้เป็นนายของเรา อย่างมานะบากบั่นและอย่างกำลังเรียนรู้ เป็นอิสระจากความรู้สึกผิด ด้วยการยอมรับในความหลีกเลี่ยงไม่ได้ของความผิดพลาดแต่จะไม่เคยละสายตาไปจากสิ่งที่แฝงเร้นอยู่ในตัวเรา แม้ว่าความยากลำบากและอุปสรรคทั้งหลายจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ การเดินนี้เป็นกิจกรรมที่เต็มไปด้วยความหรรษาและความสุข

ในบรรดาอันตรายอันใหญ่หลวงที่สุดของการพัฒนาที่ใช้เวลานานชั่วชีวิตในการขัดเกลาลักษณะนิสัยอย่างค่อยเป็นค่อยไปนี้ความคิดว่าตนเองชอบธรรมแล้ว ความรู้สึกว่าตนเหนือกว่าผู้อื่น และความหยิ่งทะนง เหล่านี้เป็นลักษณะที่คอยบิดเบือนวิสาหกิจทางจิตวิญญาณทั้งหมดและบ่อนทำลายรากฐานของวิสาหกิจนี้

ถ้อยวจนะของพระอับดุลบาฮากล่าวถึงประเด็นนี้ไว้ดังต่อไปนี้

มนุษย์ทุกคนเป็นคนรับใช้ของพระผู้เป็นเจ้า ทุกคนถูกสร้างขึ้นมาและได้รับการอุ้มชูโดยพลังอำนาจและความโปรดปรานของพระผู้เป็นเจ้า ทุกคนได้รับการประสาทพรด้วยกรุณาธิคุณแห่งดวงอาทิตย์แห่งสัจธรรมดวงเดียวกัน ทุกคนได้ดื่มอย่างเต็มที่จากน้ำพุแห่งความปรานีอย่างไม่รู้สิ้นของพระผู้เป็นเจ้า และในการประเมินและความรักของพระองค์แล้วทุกคนเท่าเทียมกันในฐานะคนรับใช้ พระองค์ทรงความอีและทรงเมตตาต่อทุกคนด้วยประการฉะนี้ จึงไม่ควรมีผู้ใดยกย่องตนเองเหนือผู้อื่น ไม่ควรมีผู้ใดแสดงความหยิ่งทะนงหรือความคิดว่าตนเหนือกว่าต่อผู้อื่น ไม่ควรมีผู้ใดมองดูผู้อื่นด้วยความดูถูกและการเหยียดหยาม และไม่ควรมีผู้ใดลิดรอนสิทธิหรือกดขี่เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ทุกคนจะต้องได้รับการพิจารณาว่ากำลังดำดิ่งอยู่ในมหาสมุทรแห่งความปรานีของพระผู้เป็นเจ้าเช่นเดียวกัน เราต้องคบหาสมาคมกับมนุษยชาติทั้งมวลด้วยความอ่อนโยนและความเมตตากรุณา เราต้องรักทุกคนด้วยความรักแห่งหัวใจ?